Red Hot Chili Peppers – Breaking The Girl

Waar kennen we de Red Hot Chili Peppers ook alweer van?

Moge duidelijk zijn. Funk-rock-band die begin jaren negentig doorbreekt met het album Blood Sugar Sex Magic (hits: Under The Bridge en Give It Away). De rest van de jaren negentig spelen ze geen grote rol van betekenis, met name doordat One Hot Minute het succes van zijn voorganger niet kan evenaren. 

Achteraf weten we wel waarom: gitarist John Frusciante had de band verlaten (drugsproblemen). In 1999 besluit hij weer aan te haken en hun nieuwe CD Californication wordt een instant klassieker. Ook de twee volgende albums, By The Way en Stadium Arcadium, slaan aan.

Waar niet meer van?

Misschien ken je dat: je koopt een CD net nadat hij is uitgebracht, je kent dus alle nummers voordat ze op single verschijnen. Je schat ook al in welke tracks op single zullen worden uitgebracht. Maar nu net dat liedje waarvan jij denkt dat het hun grootste hit gaat worden, doet niets of wordt niet eens uitgebracht.

De RHCP hebben mij wat dat betreft al vaak verrast. Otherside van Californication is niet de klassieker geworden die ik had verwacht, Desecration Smile van Stadium Arcadium ook niet. Dosed van By the Way is niet eens uitgebracht. Het meest onbegrijpelijke vind ik dat nog bij Breaking The Girl: sferisch liedje met prachtige akkoorden en nooit kwam de stem van Antony Kiedis zo mooi naar voren. Maar een hit, ho maar.

Of ze die nog ooit gaan krijgen is maar de vraag: John Frusciante heeft de band weer verlaten.

Over Freek Janssen

Opperhoofd. | Top 3 ondergewaardeerde liedjes: 1. Paolo Nutini - Candy, 2. The Doors - Yes, The River Knows, 3. Editors - No Sound But The wind | Eerste single: UB40 - Don't Break My Heart. Gekocht op een rommelmarkt, samen met een ouwe rode pick-upspeler. Nog altijd een van de weinige UB40-liedjes die ik kan aanhoren. | Eerste album: The Best of The Police en Money For Nothing van Dire Straits. Vreemd genoeg twee cd's met liedjes uit een tijd voordat ik actief naar de Top 40 ging luisteren. | Meest gekoesterde plaat: Racoon -Till Monkeys Fly. Door de jaren heen (sinds 2000) het meest constant gedraaid. Verliest nog steeds niks aan urgentie. | Guilty pleasure: BZN - Mon Amour. Ik heb er meerdere, maar dit is de ergste; verfoeid in mijn jeugd (want te vaak gehoord op de autoradio), herontdekt tijdens een vakantie in Frankrijk (ook in de auto, via een eigengemaakte foute Vive La France-cd). | Beste concertervaring ooit: Pearl Jam, Werchter 2012. Alle concerten van Pearl Jam eindigen hoog, maar hier explodeerde de festivalweide bijna. 

Eén reactie

  1. Pingback: Outro Battle – helemaal het einde | Ondergewaardeerde Liedjes - een blog over muzikale pareltjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: