Nirvana – In Bloom

Nirvana kennen we natuurlijk van Smells Like Teen Spirit.

Juist! Van het hele album Nevermind eigenlijk. We mogen gerust stellen dat dit het belangrijkste rock-album van de jaren 90 was. Nadat gitaarmuziek jarenlang was gedomineerd door hardrockers met ontplofte kapsels en broeken met luipaardmotiefjes (Whitesnake, Def Leppard, Aerosmith, Europe) zorgde Nirvana voor een revolutie die deed denken aan de opkomst van de punk in de jaren 70: weg met alle opsmuk en commercie, terug naar drie-akkoorden-liedjes en raggen.

En na afloop je instrumenten aan flarden slaan.

De studio-albums voor (Bleach) en na (In Utero) Nevermind hebben nooit het succes kunnen evenaren. Het op cd uitgebrachte Unplugged-concert voor MTV werd wel een commercieel succes.

Waar kennen we Nirvana niet meer van?

Dat is een tricky vraag. Ik wilde zeggen ‘van In Bloom’, maar dat geldt natuurlijk niet voor iedereen die Nevermind in huis heeft. En dat zijn er nogal wat.

Maar toch.

Smells Like Teen Spirit is, zonder twijfel, de meest succesvolle track van Nevermind. De opvolger Come As You Are werd ook vaak gedraaid en heeft ook de tand des tijds overleefd. Lithium, de derde single, deed al minder en tegen de tijd dat In Bloom op single werd geperst was het helemaal afgelopen. Zonde!

In Bloom is een prachtig nummer. Typisch Nirvana: afwisselend rustig en beuken, de tekst gaat over hoe onbegrepen Nirvana zich af en toe voelt (joh!).

Typisch aan het nummer is de zang in het refrein, waarin je hoort dat Dave Grohl moeite heeft om de tweede stem te halen. In dit fragment van de documentaire van Classic Albums over Nevermind zie je producer Butch Vig (ja inderdaad, die van Garbage) uitleggen hoe hij het refrein heeft ‘gedubd’. En hoe hij Dave Grohl ervan overtuigde dat dit de moeite waard is: “John Lennon did it.”

Over Freek Janssen

Opperhoofd. | Top 3 ondergewaardeerde liedjes: 1. Paolo Nutini - Candy, 2. The Doors - Yes, The River Knows, 3. Editors - No Sound But The wind | Eerste single: UB40 - Don't Break My Heart. Gekocht op een rommelmarkt, samen met een ouwe rode pick-upspeler. Nog altijd een van de weinige UB40-liedjes die ik kan aanhoren. | Eerste album: The Best of The Police en Money For Nothing van Dire Straits. Vreemd genoeg twee cd's met liedjes uit een tijd voordat ik actief naar de Top 40 ging luisteren. | Meest gekoesterde plaat: Racoon -Till Monkeys Fly. Door de jaren heen (sinds 2000) het meest constant gedraaid. Verliest nog steeds niks aan urgentie. | Guilty pleasure: BZN - Mon Amour. Ik heb er meerdere, maar dit is de ergste; verfoeid in mijn jeugd (want te vaak gehoord op de autoradio), herontdekt tijdens een vakantie in Frankrijk (ook in de auto, via een eigengemaakte foute Vive La France-cd). | Beste concertervaring ooit: Pearl Jam, Werchter 2012. Alle concerten van Pearl Jam eindigen hoog, maar hier explodeerde de festivalweide bijna. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: