Cloud Nothings – Wasted Days

Eén van de tofste bands van het moment, en ik ben ze al twee keer misgelopen.

Cloud Nothings is vuige gitaarrock die nog het beste doet denken aan Bleach van Nirvana. Schorre stem, depri teksten, raggende drum, maar stiekem erg poppy.

Op SXSW werden ze door 3 Voor 12 uitgeroepen tot beste band. Best opvallend, als je bedenkt dat hun eerste twee albums nauwelijks aansloegen. Maar met Attack on Memory (2011) heeft de band uit Ohio een catchy meesterwerk afgeleverd waarmee ze ineens op alle grote festivals terechtkomen. De opbouw van de set: weinig oude nummers, veel nieuwe liedjes, eindigen met een uitgespannen jamsessie op Wasted Days.

Waarover later meer.

De eerste keer dat ik de mogelijkheid had om Cloud Nothings live te zien was in mei van dit jaar, in de Effenaar. Een zomers weekend, ik met mijn gezin in de Ardennen, op het laatste moment besloten om af te haken bij de Cloud Nothings en me in plaats daarvan aan te sluiten bij de barbecue.

Dit weekend staat de band op Lowlands. Deze week heb ik onverwacht (toch nog) kaartjes in de schoot geworpen gekregen, maar ik kan er helaas alleen zondag zijn. En dus mis ik: juist ja.

Gelukkig was daar vandaag de livestream op YouTube, die me tijdens het werk in de adrenalinemodus deed schieten.

En ondergewaardeerd? Dat zijn misschien wel alle liedjes op Attack on Memory, want hitjes zijn er tot dusverre niet gescoord. Nou vooruit, Stay Useless is tot nu toe wel een beetje hun bekendste nummer (lees ook de ode aan dit liedje op Nummer van de Dag).

Maar ik wil toch nog graag eens Wasted Days willen zien, live. Die ragsessie. Met die ene repeterende zin, die zo typerend is voor hun teksten (en waar je je zoveel bij kunt voorstellen):

I thought I would be more than this.

Over Freek Janssen

Opperhoofd. | Top 3 ondergewaardeerde liedjes: 1. Paolo Nutini - Candy, 2. The Doors - Yes, The River Knows, 3. Editors - No Sound But The wind | Eerste single: UB40 - Don't Break My Heart. Gekocht op een rommelmarkt, samen met een ouwe rode pick-upspeler. Nog altijd een van de weinige UB40-liedjes die ik kan aanhoren. | Eerste album: The Best of The Police en Money For Nothing van Dire Straits. Vreemd genoeg twee cd's met liedjes uit een tijd voordat ik actief naar de Top 40 ging luisteren. | Meest gekoesterde plaat: Racoon -Till Monkeys Fly. Door de jaren heen (sinds 2000) het meest constant gedraaid. Verliest nog steeds niks aan urgentie. | Guilty pleasure: BZN - Mon Amour. Ik heb er meerdere, maar dit is de ergste; verfoeid in mijn jeugd (want te vaak gehoord op de autoradio), herontdekt tijdens een vakantie in Frankrijk (ook in de auto, via een eigengemaakte foute Vive La France-cd). | Beste concertervaring ooit: Pearl Jam, Werchter 2012. Alle concerten van Pearl Jam eindigen hoog, maar hier explodeerde de festivalweide bijna. 

  1. Ik moet eerlijk zeggen dat ze mij op Lowlands wel wat tegen vielen. Maar het was dan ook het allereerste wat ik zag die vrijdag (ze speelden ook als allereerste) en dan zijn de verwachtingen ook wel erg hoog gespannen..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: