Blaudzun – Quiet German Girls

Zo eens in de zoveel tijd steekt er een Nederlandse artiest de kop op die het nét iets anders doet. Die je niet meteen kunt plaatsen.

Blaudzun is zo iemand. Okay, zijn verschijning is opvallend (grote bril met dik zwart montuur, zwarte kleding), maar het gaat me even om zijn muziek. Hoe singer-songwriter wil je het hebben: melancholische, melodische luisterliedjes. Als je het ergens mee zou willen vergelijken (en dat willen we altijd graag) dan komt Arcade Fire het dichtst in de buurt.

Zijn album Heavy Flowers uit 2012 vind ik zonder enige twijfel het beste wat ik dit jaar van eigen bodem gehoord heb. Het is tegelijkertijd klein en gevoelig, als groots en meeslepend. She talks to elephants, elephants, met stampende drums en meeschallende trompetgeluiden. En toch, zo mooi, zo mooi.

Mijn kennismaking met Blaudzun was twee jaar geleden, met een liedje dat net zo sferisch was, maar nog iets intiemer dan wat we kennen van Heavy Flowers. De clip, met schreeuwende meisjes, is een aanklacht tegen de talentenshows op tv, maar dat doet er verder niet toe. Ook oninteressant: dat de meeste mensen Blaudzun zullen kennen van zijn vertolking van Shout van Tears For Fears in DWDD. En dat hij eigenlijk Johannes Sigmond heet en is opgegroeid in de streng-christelijke Pinkstergemeente en geobsedeerd is door wielrennen (hij heeft zich zelfs heeft vernoemd naar een legendarische wielrenner).

Doet er allemaal niet toe. Luister liever naar Quiet German Girls.

Over Freek Janssen

Opperhoofd. | Top 3 ondergewaardeerde liedjes: 1. Paolo Nutini - Candy, 2. The Doors - Yes, The River Knows, 3. Editors - No Sound But The wind | Eerste single: UB40 - Don't Break My Heart. Gekocht op een rommelmarkt, samen met een ouwe rode pick-upspeler. Nog altijd een van de weinige UB40-liedjes die ik kan aanhoren. | Eerste album: The Best of The Police en Money For Nothing van Dire Straits. Vreemd genoeg twee cd's met liedjes uit een tijd voordat ik actief naar de Top 40 ging luisteren. | Meest gekoesterde plaat: Racoon -Till Monkeys Fly. Door de jaren heen (sinds 2000) het meest constant gedraaid. Verliest nog steeds niks aan urgentie. | Guilty pleasure: BZN - Mon Amour. Ik heb er meerdere, maar dit is de ergste; verfoeid in mijn jeugd (want te vaak gehoord op de autoradio), herontdekt tijdens een vakantie in Frankrijk (ook in de auto, via een eigengemaakte foute Vive La France-cd). | Beste concertervaring ooit: Pearl Jam, Werchter 2012. Alle concerten van Pearl Jam eindigen hoog, maar hier explodeerde de festivalweide bijna. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: